Poniedziałek, 18 grudnia 2017 r. imieniny: Bogusława, Gracjana, Laury Poniedziałek III tygodnia adwentu
Serwis Misyjny Zgromadzenia Sióstr Dominikanek

KAMERUN

Zjednoczona Republika Kamerunu

Zjednoczona Republika Kamerunu - państwo Afryki zachodniej - usytuowane jest nad Zatoką Baafra, tworzącą najbardziej wschodnią część Zatoki Gwinejskiej. Kraj ten wcina się nieregularnym klinem w głąb Afryki, aż po jezioro Czad. Powierzchnia-465 054 km2. Jest to więc kraj znacznie większy od Polski. Od zachodu Kamerun graniczy z Nigerią do północy z Czadem, od wschodu z Republiką Środkowoafrykańską, a od południa z Gwineą Równikową, Gabonem i Kongo. Długość wybrzeża morskiego ok. 200 km. Rozciągłość południkowa (z północy na południe) wynosi 1280 km. Natomiast równoleżnikowa (ze wschodu na zachód) ok. 850 km. 

Nazwa tego kraju wywodzi się od słowa portugalskiego "Rio Camerôes", co oznacza rzekę krewetek-nazwę tę nadał w 1475 roku żeglarz Fernâo da Pa rzece Wouri, uchodzącej do Zatoki Biafrańskiej. Czasem z dużą dozą słuszności nazywa się Kamerun "miniaturą" Afryki, ze względu występowanie tu wielu elementów fizjograficznych i demograficznych, charakteryzujących niemal wszystkie regiony Czarnego Lądu. 

Rzeźba terenu

Na terenie Kamerunu można wyodrębnić następujące jednostki naturalne: Pobrzeże Atlantyku, Płaskowyż Wschodni, Góry Zachodnie, Masyw Adamowa oraz Niecka Czadu. 

Pobrzeże reprezentuje pas piaszczystych nizin, sięgający do ok. 150 km. W głąb lądu. Jego urozmaiceniem jest izolowany masyw wulkaniczny Kamerunu o kilku kraterach, mający 4070 m wysokości. Jest to kulminacja kraju. Ten czynny wulkan wybuchł ostatni raz w 1959 roku - niegdyś był wyspą, która przyrosła do lądu na skutek osadzenia się piasków i mułów. Linia brzegowa jest rozcięta kilku lejkowatymi ujściami rzek i niewielkimi zatokami. Na paru odcinkach występują też strome urwiska do 25 m wysokości. Pobrzeże bez wyraźnej granicy przechodzi w Płaskowyż Wschodni, wznoszący się do 600m. Najwyższe na nim wzniesienia (ok. 1400 m n.p.m.) znajdują się nieopodal stolicy. Ten region zbudowany jest z piaskowców, przykrytych na powierzchni przez wapienie, w których rozwinęły się groty krasowe. Najbardziej znane są jaskinie pod nazwą Akok Bakoe (groty Pigmejów) położone na południe od Yoaunde. Góry Zachodnie, wznoszące się przeciętnie do wysokości 2000 m n.p.m., zbudowane są ze skał pochodzenia wulkanicznego. Zostały one pocięte dolinami kilku rzek na parę izolowanych masywów. Do najważniejszych należą Mbam (2355 m) oraz Bambuta (2740 m). Na podłożu wulkanicznym wytworzyły się żyzne gleby.

Środek Kamerunu zajmuje rozległy Masyw Adamowa, wznoszący się średnio od 1200 do 1500 m n.p.m. On także rozcięty jest dolinami rzek na parę izolowanych wzniesień, wśród których najważniejszymi są: Katandżi-2049 m oraz Gannhua-1900 m. 

Masyw Adamowa reprezentuje najbardziej złożony teren pod względem budowy geologicznej. Występują tu zarówno skały granitowe, jak i wapienia, a także piaskowce. Masyw ten przechodzi ku północy w Nieckę Czadu, w formie charakterystycznych stopni tektonicznych, przedstawiających się lokalnie jako góry. Takimi górami jest m.in. wzgórze Mandara (1141 m), znajdujące się w pobliżu granicy z Nigerią. Niecka Czadu reprezentuje rozległy płaski obszar, utworzony z piaskowców. Do Kamerunu należy tylko mała jej część. 

Bogactwa naturalne 

Kamerun jest jeszcze słabo poznany pod względem geologicznym, niemniej jednak wiadomo, że kryje wiele najrozmaitszych kopalin użytecznych dla gospodarki. W paru miejscach w Masywie Adamowa znajdują się bogate złoża boksytów (rudy aluminium), które są szacowane na ok. 50 mld ton (zawartość czystego aluminium wynosi 45%). Na pograniczu z Nigerią występują rudy cyny, ołowiu, tytanu, żelaza, manganu, miedzi i kolumbitu. Znaleziono też uran, diamenty i złoto. Przed paru laty na szelfie kontynentalnym odkryto ropę naftową. Wydobywanie jej zaczęto w 1978 r. 

Klimat 

Kamerun posiada wyraźne piętno klimatu równikowego. Jest on gorący i bardzo wilgotny, zwłaszcza na wybrzeżu. Średnie temperatury wahają się od 22 do 27oC. Opady wahają się od 2500 mm/r. do 4000mm/r., co stanowi rekord na terenie Afryki. Wraz z oddalaniem się od Atlantyku opady ulegają zmniejszeniu i nad jeziorem Czad wynoszą ok. 500mm/r. Mimo-na ogół-obfitych opadów, wiele obszarów kraju cierpi na niedostatek wody. W szczególności jest nim dotknięty Masyw Adamowa i Niecka Czadu. Zaopatrzenie ludności w wodę umożliwiają studnie głębinowe, których głębokość sięga nawet 450 m. 

Rzeki 

Prawie cały teren Kamerunu jest odwadniany do Atlantyku. Cześć rzek płynie bezpośrednio do oceanu (Sanaga, Njong, Ntem, Mungo, Dilamba, Wuori), inne należą do zlewiska Nigru lub Zairu-Konga. Większość rzek odznacza się wartkim biegiem, obecnością bystrzy i małych wodospadów. Najwięcej jest ich na rzece Samaga, która jest narodową rzeką Kamerunu. Posiada 918 km długości. Najbardziej znanym jest wodospad Nachtigala, mający ok. 12 m wysokości. Potencjał energetyczny rzek jest znaczny, natomiast jego wykorzystanie wynosi tylko ok. 2%. 


W 1952 r. dolny bieg Sanagi spiętrzono zaporą zlokalizowaną koło miasta Edea. Zasila ona siłownię wodną dla potrzeb huty aluminium. Przed paru laty spiętrzono też górny bieg tej rzeki, tworząc wielki zbiornik wodny M´bakao, o pojemności 2,6 km3, nastawiony na nawadnianie. 

Fauna i flora 

Większość kraju pokrywa sawanna leśna. Na części Pobrzeża Atlantyku dominują namorzyny (mangrowie), pozostałą część i Wyżynę Zachodnią pokrywa las równikowy, w którym rośnie wiele gatunków szlachetnych drzew: mahoń, heban, okume, sepelli, dibeti i tek. Powszechna jest również palma kokosowa i oleista (olejowiec gwinejski), a także tamaryszki, eukaliptusy i orchidee. W dolinach rzek rosną bambusy. 

Świat zwierzęcy jest bardzo zróżnicowany. W wilgotnym lesie żyją różne gatunki małp (pawiany, szympanse, mandryle), ssaków i gadów, jak również ptaki (począwszy od strusia i pelikana, a skończywszy na maleńkim sun bird). W centrum i na północy żyją bawoły, słonie, antylopy, gazele, nawet lwy i nosorożce, w rzekach - krokodyle i hipopotamy. 

Dla ochrony rodzimej fauny utworzono kilka parków narodowych. Największymi i najbardziej znanymi są: Buba-Nzida, Benue, Waza. Ich ogólna powierzchnia liczy ok. 20 000 km2. 

Kościół Katolicki w Kamerunie

Od XV do XVIII w na terenach dzisiejszego Kamerunu misjonarze pojawiali się tylko sporadycznie. Systematyczną pracę misyjną podjęli w niektórych rejonach tego kraju dopiero misjonarze powołanej w 1842 przez papieża Grzegorza XVI Misji Samodzielnej Dwóch Gwinei, obejmującej również Kamerun. 

W 1890 r. Stolica Apostolska erygowała PA - Kamerun na stolicą w Kribi, powierzając ją niemieckim Pallotynom. W 1905 r. została ona przemianowana na WA - Kamerun. Wśród misjonarzy niemieckich pracował w latach 1902 do 1906 również Polak, ks. Alojzy Majewski SAC. Po wybuchu I wojny światowej miejsce wydalonych Pallotymów zajęli misjonarze francuscy. Z powstających wówczas coraz to nowych jednostek kościelnych zaczęto tworzyć diecezje: Buea-1950 r., Nkongsamba, Douala, Garoua, Doume-1955r. Yaounde natomiast zostało w tym roku podniesione do rangi archidiecezji, tym samym więc Kamerun otrzymał pełną hierarchię kościelną. 

Konferencji Episkopatu Kameruńskiego, którego większość stanowią biskupi pochodzenia rodzimego przewodniczy abp Simon-Victor Tonyé Bakot, Kameruńczyk. Od 1966 w stolicy Kamerunu przebywa Pronuncjusz Apostolski. Istnieją już rodzime zgromadzenia zakonne męskie i żeńskie. Są też diecezjalne Seminaria Duchowne przygotowujące kandydatów do kapłaństwa. Pierwsi rodzimi kapłani zostali wyświęceni w 1935 r. 

W celu stworzenia Kościoła o obliczu afrykańskim, ważniejsze stanowiska w Kurii Biskupiej i w Seminariach Duchownych powierza się duchownym rodzimego pochodzenia. Komisje liturgiczne i katechetyczne, skupiające najczęściej obcokrajowców, są jedynie w roli doradców, budzą inicjatywy, dzięki czemu liturgia i doktryna katolicka coraz bardzie się afrykanizują. Są już tłumaczenia tekstów biblijnych dla potrzeb Mszy św. na różne języki plemienne. Do miejscowych pojęć dostosowuje się też rytuały udzielania sakramentów, zwłaszcza chrztu i małżeństwa. 

Dużą rolę zarówno w pracy katechetycznej, wychowawczej, w służbie zdrowia, oświacie i animacji kobiet pełnią żeńskie zgromadzenia zakonne. Siostry uświadamiając kobiecie jej godność i wolność osobistą starają się podźwignąć je ze społecznego poniżenia, są one bowiem wciąż jeszcze "własnością" mężczyzn. 

Podstawowym problemem życiowym mieszkańców Kamerunu jest brak czystej wody. Dlatego tamtejsi misjonarze włączają się często w prace przy wierceniu studzien. Jednakże istotnym zadaniem misjonarza jest przepowiadanie Ewangelii, udzielanie sakramentów, kształcenie katechetów i katechistów, którzy stają się niezbędnymi pomocnikami misjonarzy. 

Katechiści wyszukują kandydatów do katechumenatu i opiekują się nimi, spisują kandydatów do I Komunii Św. i bierzmowania, prowadzą modlitwy, pieśni typowo afrykańskie we wioskach-pomaga im w tym znajomość języka i kultury danego szczepu. Często prowadzą też kroniki wydarzeń religijnych wioski. Podtrzymują żywotność miejscowych zwyczajów, które Kościół stara się włączyć do obrzędów religijnych. Dobrze zorganizowana praca katechistów jest jednym z najskuteczniejszych sposobów rozwoju Kościoła na terenie Afryki. 

Drukuj cofnij odsłon: 7556 aktualizowano: 2012-03-24 16:40 | utworzono: 2011-12-05 13:46:29 Do góry

projektowanie stron www szczecin, design, strony dla parafii

Referat Misyjny Zgromadzenia Sióstr św. Dominika

Al. Kasztanowa 36, 30-227 Kraków, tel. (0-12) 425 24 05 2017 © Wszelkie Prawa Zastrzeżone